Nasze zwierzęta to tak naprawdę pierwsi mieszkańcy Arendel. Zawsze mają na wszystko oko i potrafią się odwdzięczyć za balot siana, albo jeszcze lepiej, wiadro paszy.

Aktualnie w gospodarstwie największe zwierzęta to trzy kuce fiordzkie: Rosa, Serenada i Bruno. Niezmordowane, obdarzone bardzo miłym charakterem. Są krępe i silne, posiadają potężną szyję z niskim kłębem. Można poczuć się przy nich jak mała istota, szczególnie gdy podczas ich galopu, czuje się drżenie gleby. Arendel zamieszkują również rozkoszne kucyki szetlandzkie. Ich dnie wypełniają zabawy w gonito, podgryzanie rosnących w zagrodzie sosen oraz wylegiwanie się w słońcu. Jest ich osiem: cztery klacze - Daisy,Sansa, Diana i Sarsa oraz cztery ogierki - Google, Olaf, Tyrion i Pongo. Są bardzo ciekawskie i towarzyskie, uwielbiają pieszczoty.

W porównaniu do swoich rozmiarów Szetlandy są niezwykle silne, dlatego bez trudu mogą służyć jako wierzchowce dla małych jeźdźców. Jednak największą atrakcją Arendel są trzy renifery: Sven, Elsa i Sigrun. Ze spokojem przechadzają się wzdłuż ogrodzenia obserwując, co dzieje się wokół. Uważnego słuchacza może dosięgnąć charakterystyczne klikanie wydawane przez ich kopyta. W cieplejsze, słoneczne dni wylegują się w cieniu wiaty, niezwykłe z nich czyścioszki - myją kopytka kilka razy dziennie w ten sposób się schładzając. Dobrze zapamiętują kto był bardzo grzeczny, dzięki temu Gwiazdor wie, komu dać prezent, a komu rózgę.

Renifery

Renifery należą do rodziny jeleniowatych. Są to zwierzęta żyjące na co dzień w ostrym i trudnym klimacie. Wykształciły  szereg cech charakterystycznych i odmiennych niż inne zwierzęta jeleniowate.

Mają gęste owłosienie z długą grzywą na szyi, widoczną szczególnie u samców. Wyjątkowo gęsta sierść chroni je przed mrozem. Wiosną renifery linieją, aby wkrótce ponownie zacząć nakładać zimowe, biało-szare futro. Nogi zakończone są mocnymi szeroko rozstawionymi racicami, ułatwiającymi poruszanie się po śniegu i bagnistym terenie, podczas wiosenno-letnich roztopów. Ciekawostką jest to, że zarówno samce, jak i samice nakładają poroże.

U samca służy ono do walki o samice podczas jesiennej rui (przypadającej w okresie od września do listopada), po czym zostaje zrzucone. Samice obdarzone są mniejszym porożem i zrzucają je dopiero późną wiosną, po urodzeniu potomstwa. Renifery to zwierzęta roślinożerne. Żywią się trawami, bylinami i porostami. Ich największym przysmakiem jest chrobotek reniferowy. Zimą reny potrafią wykopać pożywienie spod warstwy śniegu, doskonale trawią nawet zamarznięty pokarm.

Kuc fiordzki

Jest to starożytna rasa kuców o zauważalnie prymitywnych cechach, przypominająca dzikiego konia azjatyckiego.

Fiording, który był kiedyś wierzchowcem Wikingów, rozprzestrzenił się po całej Skandynawii, a obecnie jest też spotykany na całym świecie. Od początku XX wieku pozostał czystą rasą i często uważa się go za jednego z przodków wszystkich europejskich koni pociągowych.  Jest niezwykle uniwersalnym zwierzęciem, nadaje się zarówno do jazdy wierzchem, pracy w rolnictwie, jak i w zaprzęgu. Niezmordowany, obdarzony jest jednocześnie bardzo miłym chętnym do współpracy charakterem.

Fiordingi posiadają bułane umaszczenie ze stojącą, dwubarwną grzywą, która jest ciemna w centrum i jasnokremowa lub srebrna na zewnątrz. Są krępe i silne, mają dość dużą głowę o szerokim czole, bardzo potężną szyję z niskim lub płaskim kłębem. Nogi są krótkie i mocne, z niewielkimi szczotkami, a kopyta niezwykle twarde. W obrębie rasy występują różnice w wadze i rozmiarach. Jedne osobniki prezentują lekki typ pociągowy, podczas gdy inne, lepszej jakości, są używane do jazdy wierzchem. Wzrost waha się od 130 do 140 cm. 

Kuc szetlandzki

Jest mocno powiązany ze starożytnymi kucami skandynawskimi i mógł przybyć na teren zajmowany przez Wyspy Szetlandzkie, zanim lądy zostały oddzielone przez wody Morza Północnego to znaczy około 8000 lat p.n.e.

Szetland należy do jednej z najstarszych żyjących ras i przez wieki zasadniczo nie zmienił wyglądu. W porównaniu do swych rozmiarów jest niezwykle silny, powszechnie używano go do prac na farmie, jak również w kopalniach. Kuce te są niezwykle odporne na trudne warunki klimatyczne, posiadają też wodoodporną szatę zimową. Poruszają się niezwykle pewnie, mają doskonały wzrok i są długowieczne.

Kuc w wieku trzech lat nie powinien przekraczać 100 cm, podczas gdy czteroletnie i starsze mają limit wzrostu ustalony na 105 cm. Posiada niewielką, atrakcyjną głowę z szeroko osadzonymi oczyma, uszy małe oraz czujne, a szyję krótką i muskularną. Grzbiet jest krótki, z wyraźnie wykształconym kłębem. Charakterystyczne dla szetlanda są nadzwyczaj bujna grzywa, gęsty, długi ogon, również wyjątkowo gruba zimowa szata.

Interesuje Cię jakiś termin? Chciałbyś zoragnizować u nas imprezę?

Masz pytania? Zadzwoń lub napisz do nas... chętnie odpowiemy na Twoje pytania.